History 文学发展 Sejarah ÅÃÄ¡Ú
Overview
Literature Development | 文学发展 | Sejarah | வரலாறு
Early Examples of Writings in English (Late 19th Century - 1947)
Creative writing in English first appeared in Singapore at the end of the 19th Century. These were largely efforts by English-educated Straits Chinese, or literary efforts in school journals such as the “Rafflesian” (1887). The “Straits Chinese Magazine”, launched in 1897 by Song Ong Siang and Lim Boon Keng, was the first publication to showcase literary work from the Straits Chinese community. The magazine frequently carried moralistic stories espousing the importance of Chinese values, or satires criticising the colonial government and preferential treatment for Europeans. Francis Ng’s “F.M.S.R”, the first book-length poem by a Singapore resident, was published in 1930. These early writings were largely imitative of English Victorian literary styles, and did not constitute a sustained body of work that might be considered distinctly Singaporean in outlook.
The Birth of Singapore Literature in English (1947-1970)
With the establishment of the University of Malaya in 1949, groups of students began to meet and discuss writing. These included figures such as Goh Sin Tub, Lim Thean Soo, Hedwig Aroozoo, Beda Lim, Wang Gungwu, James Puthucheary, James Loh and Edwin Thumboo.
Creative writing flourished in university publications such as “The Cauldron” and “The New Cauldron”, “The Malayan Undergrad” and “Write” from the late 1940s through the 1950s, and in magazines such as “Focus” and “Monsoon” in the 1960s.
The first anthology of Malayan poetry, “Litmus One” (1958) and the first anthology of short stories, “The Compact” (1959) were also produced at this time.
The Japanese Occupation and post-war Singapore were experiences frequently portrayed in fictional narratives or memoirs of this period. Another important spur was Singapore’s struggle for self-rule and nationhood. Many writers took it upon themselves to develop a distinctly Malayan body of writing. It was, to quote poet Arthur Yap, a “cultural merdeka”. For instance, some poets tried to break away from western literary tradition by depicting the Malayan landscape, and employing local languages in their poems. This linguistic experimentation, evident in Wang Gungwu’s “Pulse” (1951), was known as the “Engmalchin” movement.
Building on the Pioneers (1970s-mid 1980s)
A second generation of writers emerged from university circles in the 1970s. These included Arthur Yap, Robert Yeo and Lee Tzu Pheng.
Singapore literature was growing in subtlety and sophistication. Nationalistic themes continued to featured prominently, but the writers began to also explore the private role of the artist. A sense of personal vision grew in importance.
In 1972, Singapore’s first full-length novel “If We Dream Too Long” by Goh Poh Seng was published. Also published that year was “The Sun in Her Eyes”, an anthology of stories by Singaporean women”.
Catherine Lim’s “Little Ironies: Stories of Singapore” (1978) became the first commercially successful Singaporean work. The Heinemann’s “Writing in Asia” series, writing competitions such as the National Book Development Council’s Book Prize (1976) and the Ministry of Culture’s Short Story Writing Competition (1982) gave fresh impetus to the literary scene.
Reaching Out in Confidence (Mid-1980s to present)
New voices in fiction arose in the 1980s, with writers such as Rex Shelley, Suchen Christine Lim and later Colin Cheong, Simon Tay and Claire Tham.
While Philip Jeyaretnam’s “First Loves” (1987) became a local best-seller, popular fiction also found a growing market. Russell Lee‘s “True Singapore Ghost Stories” and Bonny Hick’s “Excuse Me, Are You a Model?” tapped into an interest in the supernatural and sensational.
Novels by Catherine Lim, Gopal Baratham and Tan Hwee Hwee reached an international audience through works published overseas. Local theatre blossomed, with playwrights such as Stella Kon, Haresh Sharma, Ovidia Yu, Eleanor Wong and Desmond Sim establishing themselves during this period.
The 1990s marked the emergence of a new generation of poets, including Boey Kim Cheng, Alfian Saat, Alvin Pang, Paul Tan, Cyril Wong, Yong Shu Hoong and Felix Cheong.
Today, literary e-zines, small presses, public recitals, and appearances in international arts festivals, mark a new maturity in Singapore’s literary development. Through these efforts, Singapore’s creative writing continues to reach out to the domestic and international audience.
新加坡华文文学
新加坡华文文学的发展反映了我国移民社会历史的演变。许多早期南來作家在本地办学校、办报社、在推动新马华文文学的发展道路上扮演着举足轻重的角色。
战前的马华文学
1919年，《新国民杂志》的创刊是马华文学萌芽的标志。当时侨民思想浓厚，作品多受中国新文学运动的影响，发表在报章副刊的作品多数是中国作家作品的剪稿。
1925年，纯文学副刊《南风》、《星光》的出现，把马华文学带入新纪元。纯文学副刊刊登新文学作品，摆脱了当时的副刊依赖剪稿的情况。南洋思想就在这时候萌芽了。1927年1月创刊的《新国民日报》的《荒岛》更明确地主张要把南洋色彩放入文艺里。“本土化”的文学作品以南洋生活为背景，描写南洋社会的风土人情。这时候的新华文学的质与量都大大地提升了。
1937年，芦沟桥事件以及中日战争的爆发掀起了反日浪潮。这时期的文学作品背负着抗战救亡的使命。这促使刚发展的本地意识受到了挫折，侨民意识又告抬头。
1941年至1945年，在日军的高压统治下，马华文学史一片空白。
战后的马华文学
经历了战争的洗礼，新加坡的人民对自己所捍卫的土地产生了归属感，并迫切渴望自由与民主。战后初期的马华文学主题趋向反殖民主义。
随着文艺思想的革新，1947年至1948年引发了一场规模盛大、影响深远的“马华文艺独特性”与“侨民文意”之争。争论的结果确定了马来亚意识和马华文艺的走向，力求建立独立自主的马华文学。明确的‘本土性’主张也是新马文学趋向成熟的标志。
1950年代，新马作家以本地的生活为题材，反映社会各阶层人物的生活面貌，并在作品里运用大量的方言俚语，创造出本地特色的作品。本地作家如苗秀、姚紫、赵戎、絮絮等的作品就是新马文学‘本土化’的代表作。
1965年8月9日，新加坡宣布独立。马华文学因此分为马来西亚华文文学以及新加坡华文文学。
1960至1970年代，华文出版刊物数量激增。土生土长的新加坡作家成了新华文坛的生力军。他们的创作以道地新加坡人的观点去写新加坡的题材。不但延续了先驱作家们的‘本土化’的创作概念，也把华文文学带入另一个层次，为新加坡华文文学走向世界拓展了一条道路。
Menyusur Liku Perkembangan Sastera Melayu di Singapura
Abdullah Munshi dianggap sebagai pelopor atau bapa kesusasteraan Melayu moden berdasarkan kepada dua buah karya beliau yang terpenting, iaitu “Kisah Pelayaran Abdullah” (1838) dan “Hikayat Abdullah” (1849). Beliau mengemukakan persoalan-persoalan yang berpijak di bumi nyata dalam kehidupan masyarakat dan bukan dari dunia khayal yang penuh dengan kisah-kisah ghaib. Namun begitu, pemodenan yang dikemukan oleh beliau tidaklah menyeluruh kerana dari segi bentuk dan bahasa yang digunakan masih terdapat unsur-unsur sastera tradisional.
Kemunculan Syed Sheikh Alhadi meneruskan pemodenan yang dibawakan oleh Abdullah Munshi. Masyarakat dibangkitkan oleh semangat kemajuan menerusi akhbar Syed Sheikh Alhadi, “Al-Imam” yang merintis pemikiran baru pada awal abad ke-20. Gaya dan tema “Hikayat Faridah Hanum”, karya Syed Sheikh Alhadi yang dihasilkan sekitar tahun 1927-29, menjadi ikutan ramai penulis ketika itu.
Sastera cerita pendek atau cerpen dalam bahasa Melayu bermula kira-kira tahun 1935. Abdul Rahim Kajai dan Ishak Haji Ahmad Muhammad merupakan dua orang penulis cerpen yang terkemuka ketika itu. Mereka menulis di akhbar “Warta Ahad” dan “Warta Jenaka” yang diterbitkan di Singapura. Mereka cenderung kepada tema cinta dan perkahwinan.
Dalam zaman Jepun, Singapura terus menjadi pusat perkembangan kesusasteraan Melayu. Menyedari bahawa akhbar adalah media massa yang berkesan untuk tujuan propaganda Asia Timur Raya, pemerintah Jepun telah mengatur satu Persidangan Wartawan Sumatera dan Malaya di Singapura, dari 7 hingga 12 Disember 1942. Hasil dari persidangan itu, akhbar “Berita Malai” dan majalah-majalah “Semangat Asia” dan “Fajar Asia” diterbitkan.
Tulisan kreatif pada zaman Jepun, pada umumnya masih lagi dalam bentuk tradisional juga. Dari segi teknik penulisan, kebanyakan karya zaman Jepun masih bersifat “mahu menyampaikan sesuatu maksud”. Kebanyakan penulis tidak dapat melepaskan diri dari tema-tema yang sejajar dengan propaganda Jepun. Bagaimanapun, ia merupakan titik bertolak perkembangan sastera Melayu menuju kepada penulisan yang lebih bebas dari segi isinya. Terdapat kepelbagaian tema dalam penulisan sajak dan cerpen, namun tidak ramai yang berani menyentuh hal-hal yang boleh mengakibatkan kedudukan mereka menjadi terancam.
Maktab Perguruan Sultan Idris, Tanjung Malim, merupakan taman asuhan azam kemerdekaan dan kesedaran guru merubah minda masyarakat. Harun Aminurrashid (Haron Mohd Amin), Mahmud Ahmad, Buyong Adil, Muhammad Ariff Ahmad dan Masuri S.N. (Masuri Salikun) adalah antara mereka yang telah membakar semangat menerusi bahasa dan sastera Melayu. Harun Aminurrashid telah merintis penulisan novel sejarah dalam rangka menggali fahaman kebangsaan. Tuntutan bagi pendaulatan bahasa, persuratan dan budaya Melayu menjadi tema utama penulisan yang mengarah kepada kemerdekaan seluruh tanah Melayu dan rantau ini.
Gelombang bahasa dan persuratan Melayu semakin rancak dalam dekad 1950-an. Bersama-sama 18 anggota pendiri, Muhammad Ariff Ahmad telah menjayakan penubuhan Angkatan Sasterawan ’50 (Asas ’50). Ia menjadi pertubuhan paling berpengaruh dalam menganjurkan siri Kongres Bahasa Melayu (1952, 1954 & 1956) dan gerakan mendaulatkan bahasa Melayu dari segi sistem ejaan baku sehingga gagasan Dewan Bahasa. Dengan memperjuangkan kemerdekaan, nasib rakyat miskin dan peri perlu keadilan masyarakat, Asas ’50 menjadi suara pembela rakyat dan nusa.
படைப்பிலக்கியம் என்பÐ ஒÕ க¨Ä ÅÊÅõ். சமகாலத்தின் வாழ்க்கையைப் படைப்பிலக்கியம் வழி கலையாக்Ìõ §À¡Ð, ±Øò¾¡Çý «Å¨É «றியாம§Ä§Â ¸¡ÄÁ¡Ú¾ø¸ÙìÌ ²üÀ Á¡Úõ ºã¸Á¡üÈò¨¾ò ¾ý À¨¼ôÒì¸Ç¢ø ¸¡ðθ¢È¡ý. º¢í¸ôââø ÁÄ÷ó¾ º¢Ú¸¨¾, ¸Å¢¨¾, ¿¡Åø, ¿¡¼¸õ ¬¸¢Â þÄ츢 ÅÊÅí¸û, º¢í¸ôâ÷ô À¢ýɽ¢¨Âî º¢ò¾¢Ã¢ìÌõ Ũ¸Â¢ø ¾£ð¼ôÀð¼É.
¦¾¡¼ì¸ì¸¡Äõ (1887 – 1900)
1887¬õ ¬ñΠ¡úôÀ¡½õ º¾¡º¢Åô Àñʾ÷ ±ýÀÅáø º¢í¸ôââø, ¾£§É¡¾Â þÂó¾¢Ã º¡¨Ä¢ø «îº¢¼ôÀðÎ, ¦ÅǢ¢¼ôÀð¼ “º¢í¨¸¿¸÷ «ó¾¡¾¢’”, “º¢ò¾¢Ã ¸Å¢¸û” ±ýÈ þÕ áø¸û¾¡ý º¢í¸ôââø
¦ÅǢ¢¼ôÀð¼ Ó¾ø ¾Á¢ú áø¸Ç¡Ìõ. þ¾üÌ «ÎòÐ, 1893¬õ ¬ñÊø þÃí¸º¡Á¢ ¾¡ºý ±Ø¾¢Â “«¾¢Å¢§É¡¾ ̾¢¨Ãô Àó¾Â ġŽ¢” ±ýÈ áÖõ, “ºøÄ¡À ġŽ¢” ±ýÈ áÖõ þíÌ «î§ºÈ¢É. “̾¢¨Ãô Àó¾Â ġŽ¢” என்ற áலில் மðΧÁ சிங்கப்â÷ ÅÃÄ¡üÚî ¦ºய்திகÙõ், சãகவியல் ÌÈ¢ôÒ¸Ùõ நிறையக் காணக் ¸¢¼ì¸¢ýÈÉ.
º£÷¾¢Õò¾ì ¸¡Äõ (1930 – 1942)
1920¸Ç¢ý þÚ¾¢Â¢ø ¾Á¢ú¿¡ðÊø ¾¢Õ ®. ¦Å. þáÁº¡Á¢ ¦Àâ¡÷ «Å÷¸û ²üÀÎò¾¢Â º£÷¾¢Õò¾ ¯½÷Å¢ý ±¾¢¦Ã¡Ä¢¸û þíÌõ
±¾¢¦Ã¡Ä¢ò¾É. «¾¢ø ÅÂôÀðÎ ¾¢Õ §¸¡. º¡Ãí¸À¡½¢ “Óý§ÉüÈõ” þ¾¨Æ 1929þø §¾¡üÚÅ¢ò¾¡÷. 1932þø ¾Á¢Æ÷ º£÷¾¢Õò¾î ºí¸ò¾¢ý §¾¡üÈÓõ, 1935þø ºí¸ò¾¢ý ¦¸¡û¨¸ ²¼¡¸ Ó¸¢úó¾ ¾Á¢ú ÓÃÍ þ¾Øõ, «Îò¾ ÓôÀÐ ¬ñθÙìÌ º¢í¸ôâ÷ ¾Á¢Æ÷¸Ç¢¨¼§Â ²üÀð¼ ¸¨Ä, þÄ츢Â, ÀñÀ¡ðÎòÐ¨È Á¡üÈí¸¨Ç ¿¢÷½Â¢ôÀ¾¢ø ¦ÀÕõ Àí¸¡üÈ¢É.
1936ìÌõ 1942ìÌõ þ¨¼ôÀð¼ ¸¡ÄôÀ̾¢Â¢ø, ¾Á¢ú ÓÃÍ þ¾Æ¢ø
«¾¢¸õ ±Ø¾¢ÂÅ÷ ¾¢Õ ¿. ÀÆ¿¢§ÅÖ «Å÷¸§Ç. 1936þø “¸¡¾ü¸¢Ç¢Ôõ
¾¢Â¡¸ìÌ¢Öõ” ±ýÈ ¦¾¡¼÷ ¸¨¾¨ÂÔõ Óú¢ø ±Ø¾¢É¡÷. ¾¢Õ Ó¸¢Äý 1939þø ¦ÅǢ¢𼠓¾Á¢ú ´Ä¢ ¸£¾õ” ±ýÈ ¸Å¢¨¾ò ¦¾¡ÌôÒõ, 1940þø ¦ÅǢ¢𼠓¾¢Ã¡Å¢¼Á½¢ ¸£¾õ” ±ýÈ ¸Å¢¨¾ò ¦¾¡ÌôÒõ ºã¸î
º£÷¾¢Õò¾ò¨¾§Â ¸Õô¦À¡ÕÇ¡¸ì ¦¸¡ñÊÕó¾É.
1939þø, ¾Á¢ú Óú¢ø ¦ÅÇ¢Â¡É ¾¢ÕÁ¾¢ áƒõÀ¡Ç¢ý “Å¢ƒÂ¡û µ÷ «É¡¨¾” ±ýÈ º¢Ú¸¨¾, þɸÄôÒ Á½í¸¨Ç °ìÌÅ¢ì¸ôÀ¼¡¾ ´Õ ¸¡Äì¸ð¼ò¨¾ì ¸¡ðθ¢ÈÐ.
þ§¾ ¸¡Äò¾¢ø ¾Á¢ú¿¡ðÊø ¿¢ÄŢ ¸¡ó¾¢Â º¢ó¾¨É ¾÷ì¸í¸Ùõ þí§¸ ±Ø¾ôÀð¼ ¸ðΨøǢø ¸¡½ôÀð¼É.
ƒôÀ¡É¢Â÷ ¸¡Äõ (1942 – 1945)
º¢í¸ôââý ¿Å£É ¾Á¢ú þÄ츢Âò¾¢ý ÅÇ÷, ƒôÀ¡É¢Ââý À¨¼¦ÂÎôÀ¡ø ¦ÀâÐõ À¡¾¢ôÒüÈÐ. À¢Ã¢ðÊ„¡¨Ã þó¾¢Â¡¨Å Å¢ðÎ
Å¢Ãð¼ §ÅñÎõ ±ýÈ ±ñ½ô§À¡ì¨¸ ¦ÅǢ측ð¼ìÜÊ ¸¨¾¸Ùõ,
¸Å¢¨¾¸Ùõ, ¸ðΨøÙõ þíÌ «¾¢¸õ ±Øò¾ôÀð¼É. ¾ü¸¡Ä¢¸ ;ó¾¢Ã þó¾¢Â «Ãº¡í¸ò¾¡ø º¢í¸ôââĢÕóÐ ¦ÅǢ¢¼ôÀð¼ `;ó¾¢Ã
þó¾¢Â¡’, `ÔÅÀ¡Ã¾õ’, `;󾢧á¾Âõ’ ¬¸¢Â þ¾ú¸Ç¢§Ä§Â «¨Å
¦ÅǢ¢¼ôÀð¼É.
¾¢ÕÅ¡Ç÷¸û ÀìÕ¾£ý º¡†£ô, ¿. ÀÆ¿¢§ÅÖ, ¦º¡. ³. ШÃ, ¦Ã.
‚¿¢Å¡ºý, §¸¡. º¡Ãí¸À¡½¢, Ó¸¢Äý §À¡ýÈ º¢í¸ôâ÷ ±Øò¾¡Ç÷¸§Ç¡Î Áġ¡ŢĢÕóÐõ ÀÄÕõ ±Ø¾¢É÷.
þÉ ±Ø ¸¡Äõ (1946 – 1960)
1945¬õ ¬ñÎ ƒôÀ¡É¢Ââý ºÃÏìÌôÀ¢ý ºã¸ Å¡ú× ºÃ¢Â¡É ´Õ
¿¢¨Ä¨Â «¨¼Â 4 ¬ñθÙìÌ §Áø ¬¸¢Ôõ º¢í¸ôâ÷ò ¾Á¢ú þÄ츢Âõ ¯Â¢÷ôÒ¼§É§Â Å¢Çí¸¢ÂÐ.
1951 þø ¾¢Õ ¨Å. ¾¢Õ¿¡×ì¸ÃÍ Óú¢ø §º÷ó¾×¼§É§Â Ó¨ÉôÀ¡É ´Õ §Å¸ò§¾¡Î º¢í¸ôâ÷-Áġ¡ ±ØòÐĸõ ¦ºýÈÐ. ÀÄ Ò¾¢Â ±Øò¾¡Ç÷¸û «È¢Ó¸Á¡É¡÷¸û. «Å÷¸û ¾¢Õ ÒШÁ¾¡ºý
(P ¸¢Õ‰½ý), ¾¢Õ R. ¦ÅüÈ¢§ÅÖ, ¾¢Õ á. ¿¡¨¸Âý, ¾¢Õ ±õ. §¸. Шú¢í¸õ, ¾¢Õ À¡. ºñÓ¸õ, ¾¢Õ ƒ¸¾£ºý §À¡ý§È¡÷.
1952þø ¾¢Õ «. ÓÕ¨¸ÂÛõ, ¾¢Õ ¾¢. ¦ºøŸ½À¾¢Ôõ ¾¢Õ ÓÕÌ
ÍôÀ¢ÃÁ½¢ÂÓõ, 1953þø ¾¢ÕÅ¡Ç÷¸û ¸. ¸É¸Íó¾Ãõ, §º. ¦Å. ºñÓ¸õ, ±Š. ±Š. º÷Á¡, ². À¢. áÁý, ±õ. ШÃქ §À¡ý§È¡÷¸Ùõ º¢í¸ôâ÷ þÄ츢 ÅÇ÷ìÌô À½¢Â¡üÈ¢ÔûÇÉ÷. ¸¨ÄÁÄ÷, þó¾¢Âý ãÅ¢
¿¢äŠ, Á§É¡¸Ãý §À¡ýÈ º¢É¢Á¡ þ¾ú¸Ù¼ý, º. Åþý,
¦À. §¸¡Å¢ó¾Ã¡Í ¬¸¢§Â¡÷ ÀÄ §Á¨¼ ¿¡¼¸í¸¨Ç áø¸Ç¡¸ ¦ÅǢ¢ðÎ þó¿¡ðÊý þÄ츢 ÅÇ÷ìÌì ¸½¢ºÁ¡É Àí¸¡üÈ¢ÔûÇÉ÷.
1953þø `Á¡½Å÷ Á½¢ ÁýÈõ’ Á¡½Å÷¸Ç¡É ±õ. §¸. ¿¡Ã¡Â½ý,
±õ. ±Š. §ÅÖ, ±õ. ±Š. ºñÓ¸õ, ³. ¯Ä¸¿¡¾ý §À¡ý§È¡¨Ã ±Øò¾¡Ç÷¸Ç¡¸ ¯Õš츢ÂÐ. «§¾ ¸¡Ä¸ð¼ò¾¢ø, ¸Å¢»÷
¸¡. ¦ÀÕÁ¡û, ¾¢Õ ÓÕÌ º£É¢Å¡ºý, ¾¢Õ Ó¸¢Äý §À¡ý§È¡÷ Å£Ú¦¸¡ñÎ ¸Å¢¨¾¸û ±Ø¾¢ ¾Á¢Æ÷¸¨Çò ¾ðÊ ±ØôÀ¢É÷.
³õÀиǢý þÚ¾¢Â¢ø ¾¢ÕÅ¡Ç÷¸û ÓÕ¸¾¡ºý, Ó. ¾í¸Ã¡ºý,
þáÁ. ¸ñ½À¢Ã¡ý §À¡ý§È¡÷ ±ØòÐĸ¢ø «È¢Ó¸õ ¸ñ¼É÷.
ÌÆôÀÁ¡É «ÚÀиÙõ ¿¢¨Ä¦ÀüÈ ±ØÀиÙõ (1961 –1980)
¾Á¢ú Óú¢ø ¦¾¡¼í¸ôÀð¼ ¦ÅñÀ¡ §À¡ðÊ, ¾¢ÕÅ¡Ç÷¸û Óò¾Á¢Æý, ¸¡. Ð. Ó. þìÀ¡ø, «. ¦ÀâÂáÓ, Óø¨ÄÅ¡½ý, «Áľ¡ºý,
¸¡. Ì. þÇó¾Á¢Æý, ¦À¡ö¨¸ ¦Åí¸¼¡ºÄõ, Ê. §¸. º£É¢Å¡ºý,
ÌÁ¡Ã¢ «. À¡÷ž¢, ƒÁ£Ä¡ §À¡ý§È¡¨Ã ±Ø¾ ¨Åò¾Ð.
º¢í¸ôââø À¢Èó¾ ¾¢Õ Á¡. þÇí¸ñ½ý, þì¸ðΨáÇ÷
¾¢Õ ¿¡. §¸¡Å¢ó¾º¡Á¢ þÕÅÕõ 1965¬õ ¬ñÊÄ¢Õó§¾ ±Ø¾ ¬ÃõÀ¢ò¾¡Öõ,
º¢í¸ôâÃ÷¸Ç¢ý º¢Ä ¾É¢ ¯½÷׸¨ÇÔõ, «Å÷¸Ù째 ¯Ã¢Â ºÓ¾¡Â
º¢ì¸ø¸¨ÇÔõ ¸¡ðΞüÌî º¢Ä ¬ñθû À¢Êò¾É. Å¡¦É¡Ä¢ ¿¡¼¸õ ãÄõ ±ØòÐĸ¢üÌ «È¢Ó¸Á¡É ¾¢Õ ¦À¡ý. Íó¾ÃáÍ×õ º¢í¸ôâ÷ Å¡úì¨¸î º¢ì¸ø¸¨Çò ¦¾¡ÎžüÌî º¢Ä ¬ñθû ¬Â¢É.
¾¢Õ Ó. Í. ÌÕº¡Á¢ º¢Ú¸¨¾¸¨ÇÔõ, ¾¢Õ Àýý º¢í¸ôâÃ÷¸Ç¢ý ÀñÒ¸¨Ç
Å¢Ç츢Îõ ¿øÄ ¸Å¢¨¾¸¨ÇÔõ ¿Áì¸Ç¢ò¾É÷.
À½ þÄ츢Âì ¸ðΨøû À¨¼ò¾Å÷¸Ùû ¾¢ÕÅ¡Ç÷¸û
±Š. ±Š. º÷Á¡, ;÷Áý, À¢. À¢. ¸¡ó¾õ ӾĢ§Â¡÷ ¬Å÷. ¾¢Õ þĢ¡Š,
¾Á¢Æ§Åû §¸¡ º¡Ãí¸À¡½¢ ÀüÈ¢ ´Õ ÅÃÄ¡üÚ áø ±Ø¾¢ÔûÇ¡÷. º¢í¸ôââý ¬öÅ¢Âø ÅÇ÷ìÌ «Ê¿¡¾Á¡¸ Å¢Çí¸¢ÂÅ÷ ¼¡ì¼÷ «. Å£ÃÁ½¢.
70¸Ç¢ý þÚ¾¢Â¢ø Ò¾¢Â ±Øò¾¡Ç÷¸Ç¡É ¾¢ÕÅ¡Ç÷¸û ¸. þÇí§¸¡Åý, ¯ÐÁ¡ý ¸É¢ ¬¸¢§Â¡÷ º¢Èó¾ À¨¼ôÒ¸¨Ç ¿ÁìÌò ¾ó¾¡÷¸û.
¬¾¡Ãõ: ¾¢Õ ¿¡. §¸¡Å¢ó¾º¡Á¢ ±Ø¾¢Â ¸ðΨÃ, “º¢í¸ôâ÷ò ¾Á¢ú þÄ츢 ÅÇ÷”.